Alexis Korner (ur. 19 kwietnia 1928 roku, zm. 1 stycznia 1984 roku) ? wokalista, kompozytor tworzący muzykę z gatunku bluesa. Nazywany był “ojcem” brytyjskiego bluesa. Debiutował w grupach dixielandowych w latach 40. XX w. Współpracował z Big Billem Broonzym, Muddym Watersem oraz z zespołem skifflowym Kena Colyera. Założyciel pierwszej grupy bluesowej wykorzystującej instrumenty elektryczne (Blues Incorporated). Popularyzował bluesa w cyklicznych programach radiowych i telewizyjnych. Nigdy nie był supergwiazdą i nie pisano jego nazwiska na murach, lecz jego głos znają miliony, a jego udział w historii brytyjskiego rocka jest nie do przecenienia. Był inspiracją między innymi dla The Yardbirds, Led Zeppelin i The Rolling Stones. Tych ostatnich właśnie on pierwszy odkrył i kilkakrotnie zaprosił na występy do Crawdaddy Club, gdzie sam występował.

Urodził się w Nowym Orleanie w stanie Luizjana. Był jednym z trzynaściorga dzieci; wszystkie były przygotowywane przez ojca do gry w jego orkiestrze smyczkowej. Jak wspomina Lonnie Muzyka była wszędzie wokół nas i w mojej rodzinie lepiej było grać coś, nawet jeśli tylko bębniłeś w blaszaną puszkę.[2] Rodzina była spokrewniona poprzez Idella Johnsona z bluesmanem Tommym Johnsonem. (Idell Johnson był jego ojcem).
Nowy Orlean był wówczas tyglem, w którym stapiały się różne muzyczne kultury: francuska (akadyjska)[3], Afroamerykanów, Kreoli a nawet Indian. W Storyville, nowoorleańskiej dzielnicy czerwonych latarni powstawał jazz.
Pierwszym instrumentem, na którym Johnson uczył się grać były skrzypce, następnie gitara, potem kontrabas i fortepian. Nie uczył się śpiewu, bowiem osiągnął wyjątkową biegłość jako instrumentalista i o śpiewaniu w ogóle nie myślał. Jeszcze jako nastolatek zarabiał pieniądze grając na skrzypcach w duecie ze swoim bratem Jamesem Steady Rollem Johnsonem. Grali w miejskich kawiarniach i wykonywali to, czego sobie konsumenci życzyli: melodie ragtime’owe, walce i nawet melodie operowe.
Gdy w 1917 r. Storyville ostało zamknięte przez U.S. Navy[4] Lonnie z popłynął do Londynu z rewią muzyczną. Po powrocie do Nowego Orleanu przekonał się, że cała jego rodzina zmarła w czasie wielkiej epidemii grypy w 1918 r. oprócz brata Jamesa. Wyemigrował więc na północ do Missisipi i tam pracował jako muzyk na statkach rzecznych m.in. z takimi zespołami jak Charlie Creath’s Jazz-O-Maniacs na SS St.Paul i w grupie Fate Marable’a na SS Capitol.

Obaj bracia zamieszkali w St. Louis. Lonnie był już wtedy niezwykle sprawnym muzykiem z wielkim i różnorodnym repertuarem i wspaniałą wyobraźnią muzyczną. Ponieważ nie było wówczas zbyt wiele pracy dla muzyków, przez okres dwu lat pracował w dzień w odlewni stali, a wieczorami czasami grywał.

Johnson szybko zrozumiał, że w nowym, powojennym świecie, jeśli chce zaistnieć jako muzyk, musi dokonać nagrań płytowych. Zgłosił się więc na konkurs bluesowy w teatrze Bookera T. Washingtona. Blues był już wtedy u szczytu popularności i pierwszą nagrodą była sesja nagraniowa dla firmy OKeh. Konkurs trwał aż osiem tygodni i w końcu Lonnie Johnson został ogłoszony zwycięzcą. Firma OKeh natychmiast zaprosiła go do studia.

4 listopada (środa) 1925 r. Johnson dokonał swoich dwu pierwszych nagrań, które firmował swoim nazwiskiem: Mr. Johnson’s Blues i Fallin’ Rain Blues. Na fortepianie w piewszym utworze towarzyszył mu John Arnold. W utworze drugim Johnson grał na skrzypcach. Z jednym małym wyjątkiem pozostanie wierny tej firmie aż do 1932 r. Jednak pierwszym jego nagraniem, którego dokonał był utwór Won’t Don’t Blues nagrany prawdopodobnie 2 listopada 1925 r. przez Charles Creath’s Jazz-O-Maniacs.
W 1925 r. poślubił pieśniarkę bluesową Mary Smith, z którą miał sześcioro dzieci. Małżeństwo przetrwało do 1932 r. jego syn Clarence Johnson jest muzykiem z dorobkiem nagraniowym.
Od innych artystów bluesowych odróżniały Johnsona przede wszystkim dwie rzeczy: jego muzyka była o wiele bardzie wygładzona od ich muzyki oraz to, że jego instrumentalne umiejętności dorównywały najwybitniejszym ówczesnym gitarzystom jazzowym. Nic dziwnego, że zaczął występować na takich scenach jak RKO i TOBA, w których nie mieli żadnych szans wystąpić tacy wybitni przedstawiciele bluesa wiejskiego jak Blind Lemon Jefferson, Papa Charlie Jackson czy Blind Blake.
Chociaż podpisał kontrakt jako bluesowy pieśniarz, to szefowie OKeh szybko zauważyli jego wszechstronność i zatrudniali go jako muzyka firmowego do akompaniowania innym, najlepszym gwiazdom wytwórni. Jest więc na płytach takich wykonawców jak Chocolate Dandies[5], Louis Armstrong i Duke Ellington (1928). Klasycznych, dzięki jego znakomitym partiom solowym, nagrań dokonał z Louis Armstrong Hot Five’s (1927); były to m.in. I’m Not Rough, Hotter Than That.
W latach 1928 i 1929 Lonnie Johnson i znakomity gitarzysta Eddie Lang stworzyli duet, który dokonał świetnych nagrań. Ponieważ były to czasy kiedy biali i czarni muzycy nie mogli grać razem, biały Eddie Lang firmuje nagrania nazwiskiem Blind Willie Dunn. Pierwszych wspólnych nagrań dokonali 17 listopada (sobota) 1928 r. Były to dwa utwory: Two Tone Stomp i Have To Change Keys To Play These Blues.
Jako artysta pod swoim własnym nazwiskiem i jako akompaniator takich wykonawców jak m.in. Clara Smith, Bertha Chippie Hill i Martha Raye Lonnie Johnson nagrał w ciągu prawie dwu dekad od swojego debiutu ponad dwieście utworów.
W 1929 r. odbył tournée w ramach programu Bessie Smith Midnight Steppers. Był to jedyny wypadek, kiedy nazwisko Smith i innego wykonawcy bluesowego były traktowane na afiszach i w kontrakcie tak samo. Johnson podróżował w jej prywatnym wagonie kolejowym i według świadków był także jej kochankiem.[6]
Przez okres ponad pięciu lat, od sierpnia 1932 r. do listopada 1937 r. Johnson nie nagrał ani jednego utworu. Kryzys dotknął także przemysłu płytowego. Okres ten spędził pracując pozamuzycznie z dorywczymi występami.
W 1937 r. podpisał kontrakt z firmą Decca Records dla której dokonał w listopadzie 1937 i marcu 1938 r. kilkunastu nagrań, m.in. z pianistą bluesowym (boogie woogie) Rooseveltem Sykesem. Wziął także udział w projekcie Dekki, która postanowiła przypomnieć publiczności dawne sławy nowoorleańskie i stworzyła zespół all-star z takimi muzykami jak klarnecista Johnny Dodds, jego brat perkusista Baby Dodds i trębacz Natty Dominique. Występowali oni w radiu ale i w klubie chicagowskim Three Deuces.
Jednak prawdziwe ożywienie jego kariery i wspaniałe nagrania łącznie przebojami (He’s A Jelly-Roll Baker z piątkowej sesji z 13 lutego 1942 r.) nastąpiły po podpisaniu kontraktu z firmą Bluebird. Nagrywał dla niej od listopada 1939 r. do grudnia 1944 r. Ze względu na okres wojny i ograniczenie produkcji płyt (surowiec strategiczny) było to tylko ok. 35 utworów.
W 1946 r. nagrywał dla firmy Disc (12 utworów) wspólnie z pianistą bluesowym Blind Johnem Davisem.
W 1947 r. podpisał kontrakt z wytwórnią King Records z Cincinnati, który trwał do 1952 r. W tym samym roku jego popowy utwór Tomorrow Night stał się wielkim przebojem a jeszcze większym ? Pleasing You (As Long I Live) z sierpnia 1948 r.
W 1947 r. występował z wybitnym przedstawicielem bluesowej harmonijki ustnej Johnem Lee Sonny Boy Williamsonem w chicagowskim klubie Georgia a w ramach nostalgii z zespołem Kid Ory Band w Carnegie Hall w Nowym Jorku w 1948 r.
W 1948 r. Johnson zakłado swoje trio The Three Clouds z bardzo zmiennym składem, z którym dokonuje kilkudziesięciu nagrań dla firmy King.
W 1952 r. brytyjscy tradycjonaliści zaprosili go na serię występów po Wielkiej Brytanii, gdzie ze swoim wszechstronnym repertuarem i wspaniałą techniką był sensacją i osiągnął status równy gwiazdom filmowym.[7] Jednak ta moda na jazz tradycyjny skończyła się po jakimś czasie i dalsze zmiany, które zaczęły zachodzić w muzyce popularnej zatrzymały karierę Johnsona. Zaczął pracować w Benjamin Franklin Hotel w Filadelfii jako woźny.
13 lipca 1959 r. Johnson dokonuje nagrań w pieśniarką bluesową Victorią Spivey, które ukazują się na albumie Idle Hours w 1961 r. i na CD w 1992.
Po występach w chicagowskim klubie Playboya w 1960 r. mógł rzucić pracę woźnego w hotelu i całą pierwszą połowę lat 60. spędził zapraszany na różne festiwale folkowe i bluesowe zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i w Europie. Dokonał nagrań w Anglii, Niemczech i Danii. W 1965 r. pod koniec fali folkowej występował w kawiarniach Greenwich Village w Nowym Jorku.
Wkrótce przeniósł się do Toronto w Kanadzie, gdzie występował lokalnych klubach. Miał także swój własny klub Home of the Blues.
Po 1968 r. nie był już aktywny z powodu choroby. W 1969 r. samochód biorący udział w kraksie, po uderzeniu wpadł na chodnik i potrącił Johnsona.[8] Muzyk już nigdy nie wyzdrowiał, ale w 1970 r. wystąpił jeszcze wspólnie z Buddym Guyem.
Zmarł na wylew (skutek wypadku).
Pochowany jest na cmentarzu w Filadelfii, stan Pensylwania.

Jego telewizyjnym debiutem była rola Wesley’a Jordache’a w miniserialu ABC Pogoda dla bogaczy (Rich Man, Poor Man - Book II, 1976-77). Na kinowy ekran trafił po raz pierwszy w dramacie sensacyjnym Mean Dog Blues (1978) jako śpiewak country. Potem pojawił się gościnnie w serialach: sitcomie ABC Statek miłości (The Love Boat, 1983), detektywistycznym NBC Remington Steele (1984) z Pierce’em Brosnanem, lotniczym CBS Airwolf (1984), kryminalnym ABC Na wariackich papierach (Moonlighting, 1985), operze mydlanej CBS Falcon Crest (1988), NBC JAG - Wojskowe Biuro Śledcze (JAG, 1995), CBS Kryminalne zagadki Las Vegas (CSI: Crime Scene Investigation, 2001), 24 godziny (24, 2003), Warner Bros. Kochane kłopoty (Gilmore Girls, 2005-2007) i CBS Kryminalne zagadki Miami (CSI: Miami, 2006).
Stworzył ciekawe role czarnych charakterów w thrillerach Briana De Palmy: Świadek mimo woli (Body Double, 1984), Femme Fatale (2002) i Czarna Dalia (The Black Dahlia, 2006) oraz Godzina zemsty (Payback, 1999) u boku Mela Gibsona.
Nagrał trzy albumy: Gregg Lee Henry, Gregg Lee Henry II i You the One.
Jest żonaty z reżyserką teatralną Lisą James. Mieszkają w Los Angeles.

Lowell Fulson (ur. 31 marca 1921 zm. 6 marca 1999) był bluesowym gitarzystą. Z powodów bizesowych tworzył utwory jako Lowell Fullsom lub Lowell Fulsom.

Fulson urodził się w mieście Tulsa w Oklahomie. Gdy miał osiemnaście lat dołączył do Algera “Texas” Alexandera, jednak po przeprowadzce do Kalifornii założył zespół, którego członkami stali się m.in. Ray Charles i Stanley Turrentine. W swojej karierze nagrywał albumy dla wytwórni: Swing Time, Chess Records, Kent Records oraz Rounder Records. Jego najważniejsze i najbardziej znane utwory to “3 O?Clock Blues”, “Everyday I have the Blues”, “Lonesome Christmas”, “Reconsider Baby”, a także “Tramp”.
W 1993 roku Fulson został wprowadzony do Blues Hall of Fame[1] oraz został nominowany do nagrody Grammy. Jego piosenka “Reconsider Baby” została wybrana przez Rock and Roll Hall of Fame jako jedna z tych, które ukształtowały rock and roll (”500 Songs That Shaped Rock and Roll”).
Ostatnie lata swojego życia spędził w Los Angeles. Zmarł w Long Beach, mając 77 lat. Jego towarzyszka, Tina Mayfield, wytłumaczyła, że śmierć muzyka spowodowały problemy z nerkami, cukrzyca oraz niewydolność serca. Miał czwórkę dzieci i trzynaścioro wnucząt.
W filmie Ray z 2004 roku, postać Fulsona została odegrana przez innego bluesowego muzyka, Chrisa Thomasa Kinga.

Kevin Coyne (ur. 27 stycznia 1944 r., w Derby w Wielkiej Brytanii, zm. 2 grudnia 2004 r. w Norymberdze, w Niemczech), angielski wokalista i gitarzysta bluesowy, kompozytor, reżyser i pisarz.

Po studiach na akademii sztuk plastycznych zaczął pracować jako pielęgniarz w szpitalach psychiatrycznych (najpierw w Preston, a potem w Londynie), wśród ludzi zagubionych życiowo i wyobcowanych, narkomanów i alkoholików. Doświadczenia zdobyte w tej pracy znalazły swe odbicie w tekstach jego piosenek.
Pod koniec lat 60. XX w. zaczął występować ze swoimi zespołami: Siren i Kevin Coyne Band, a w latach 80. z zespołem Ruts D.C.
Stworzył również kilka dramatów muzycznych, m.in. England, England (1977), napisany wraz z Snoo Wilsonem, a także Babble (1978), oparte na historiach z kronik sądowych i Fat Old Heroes (1978), opowiadający o schyłku życia Elvisa Presleya.
W jednym ze szpitali, w których pracował, nakręcił film The Institution (1978), zaś do komedii Die Schawrtzfahrer (1982) napisał muzykę.

W połowie lat 80. zapadł na ciężką depresję, spowodowaną nadużywaniem alkoholu i przeprowadził się do Norymbergi.
Zmarł na zwłóknienie płuc. Po jego śmierci, jego żona - Helmi rozpoczęła wielką akcję reedycyjną albumów Kevina Coyne’a.

Bonamassa urodził się w Utice w Nowym Jorku. Jego ojciec Len posiada sklep z gitarami w Utice i dzięki temu Joe zaczął grać na gitarze Chiquita o pomniejszonej skali już w wieku czterech lat. Siedem lat później Joe zaczął pobierać lekcje u wirtuoza muzyki country Danny’ego Gattona, który nauczył go country i jazzu. Po raz pierwszy występował na scenie przed B. B. Kingiem w wieku 12 lat. W dwa lata później został zaproszony do wzięcia udziału w festiwalu poświęconemu gitarom Fendera i podczas swej podróży na zachodnie wybrzeże USA spotkał Berry’ego Oakleya Juniora, syna basisty zespołu The Allman Brothers Band. Joe wraz z Berrym założyli zespół ?Bloodline? wraz z synem Milesa Davisa - Erinem i z synem Robby’egi Kriegera - Waylonem. Zespół wydał jeden album pod szyldem EMI, na którym pojawiły się dwa single - “Stone Cold Hearted” oraz “Dixie Peach.”

Bonamassa zbierał gitary od kiedy miał 13 lat i obecnie ma ich w swojej kolekcji ponad 215. Do nagrania albumu ‘You and Me’, na którym znalazło się 11 utworów, użył 22 różnych gitar i 5 wzmacniaczy. Podczas występów na żywo używa od 5 do 8 gitar, w tym takich modeli jak Gigliotti ‘JB’ Telecaster z 2004, Fender Stratocaster z 1965, czy różnych modeli Les Paul.

Pierwszym albumem solowym Bonamassy był ?A New Day Yesterday? wydany w 2000 i wyprodukowany przez legendarnego Toma Dowda. Utwór z tej płyty ?Miss You / Hate You? nadal pojawia się na koncertach artysty. Podczas trasy promującej ten album, dodał on do składu swojego zespołu perkusistę Kenny’ego Krammera i basistę Erica Czara.

Po tym tournee, Bonamassa wrócił wraz z zespołem do studia w 2002 i rozpoczął współpracę z producentem Clifem Magnessem ? dzięki czemu powstał drugi album ?So It’s Like That?. Na tej płycie pojawiła się muzyka bliższa tradycyjnemu rockowi niż bluesowi, ale mimo to dotarła do pierwszego miejsca na liście Billboard Blues Chart.
W 2003 wydana została płyta ?Blues Deluxe?, która miała między innymi promować Rok Bluesa. Znalazło się na nim dziewięć coverów klasycznych utworów bluesowych oraz trzy nowe kompozycje Bonamassy. Ten album rónież dotarł do pierwszego miejsca na liście Billboard Blues Chart.

Album z 2006 ?You & Me? przedstawiał muzykę w tradycji blues-rockowej i również dotarł na szczyt wyżej wspomnianej listy. Do jego nagrania Bonamassa zaprosił wielu muzyków studyjnych, takich jak Jason Bonham, syn legendarnego perkusisty Led Zeppelin. W utworze ?Your Funeral And My Trial? zagrał na harmonijce LD Millera.
W 2005 Bonamassa zmienił skład swego zespołu koncertowego - zaprosił do współpracy basistę Marka Epsteina i byłego perkusistę zespołu Kenny Wayne Shepherd, Bogie’go Bowlesa.
Ostatnio występował wspólnie z legendą rocka Tedem Nugentem w Sand Dollar Blues Room w Las Vegas, przed kamerami ekipy telewizyjnej VH1, kręcącej odcinek do programu ?SuperGroup?.

Charles Edward Anderson Berry, znany jako Chuck Berry (ur. 18 października 1926 w St. Louis) ? amerykański muzyk, kompozytor piosenek, wokalista, gitarzysta, indywidualność sceniczna. Jest powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pionierów rock and rolla. W 2003 pojawił się na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu “Rolling Stone”.

Chuck Berry, zanim został odkryty przez znanego producenta Leonarda Chessa, właściciela Chess Records, był mało znanym muzykiem, tworzącym czarną muzykę wywodzącą się z bluesa, a graną w lokalnych klubach w St. Louis. Pierwsza piosenka nagrana dla Chessa w 1955, Maybellene, stała się z miejsca wielkim przebojem, czyniąc Chucka najpopularniejszym śpiewakiem rockandrollowym. Chuck Berry był wielkim rewolucjonistą w ramach swego gatunku, definiując jego brzmienie na całe lata naprzód. Za jego sprawą typowym stał się agresywny rytm, dominująca rola elektrycznej gitary oraz charakterystyczny swobodny sposób zachowania na scenie (stworzył m.in. tzw. duck-walk). W szczególności dźwięk gitary wyróżniał Berrego spośród mu współczesnych. Jego technika gry wzbudzała zdumienie, a on sam otwiera długą listę wielkich gitarzystów rockowych. Był też autorem koncepcji rozpoczynania piosenek przy pomocy intro składającego się z krótkiego riffu granego solo na gitarze elektrycznej. Chuck Berry stał się prototypem rockandrollowgo muzyka w Europie. Najbardziej znane grupy brytyjskie z The Beatles i The Rolling Stones na czele, wzorowały na nim swe brzmienie i sceniczny image.

Do największych przebojów Chucka Berry, a zarazem najlepiej znanych standardów rockowych należą: Roll Over Beethoven, Thirty Days, Too Much Monkey Business, Brown Eyed Handsome Man, You Can’t Catch Me, School Day, Carol, Back in the U.S.A., Little Queenie, Memphis Tennessee, Johnny B. Goode i Rock and Roll Music.

W 1986 Chuck Berry, jako pierwszy muzyk, został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame a w 1989 do St. Louis Walk of Fame.

John William Baldry znany jako Long John Baldry (ur. 12 stycznia 1941, zm. 21 lipca 2005) brytyjski wokalista bluesowy, jeden z pionierów bluesa na Wyspach Brytyjskich. W latach 60. XX wieku występował z wieloma zespołami. Współpracował między innymi z takimi ikonami muzyki jak Rod Stewart i Elton John. W latach 70. przeprowadził się do Kanady i przyjął kanadyjskie obywatelstwo. Kontynuował tam swą karierę muzyczną biorąc udział w licznych trasach koncertowych. W 1985 pracując jako aktor głosowy zajął się podkładaniem swojego głosu bohaterom animowanym.

Delores Williams znana jako LaVern Baker (11 listopada 1922 - 10 marca 1997) - bluesowa śpiewaczka murzyńska. Jedna z największych gwiazd lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku. Swe piosenki śpiewała niskim, kuszącym głosem. Uznawana była za jedna z najpiękniejszych i pociągających kobiet swego czasu. W latach sześćdziesiątych włączyła się w strumień muzyki pop śpiewając rhythm and bluesowe przeboje i zdobywając znaczną popularność. W końcu lat sześćdziesiątych wskutek ciężkiej choroby musiała wycofać się z czynnego życia muzycznego. Po ponad dwudziestu latach, w 1988 nastąpił jej come-back, gdy zaśpiewała na jubileuszowym koncercie 40-lecia wytworni Atlantic. Wystąpiła także na ścieżce dźwiękowej filmu Dick Tracy, w kilku scenicznych produkcjach i powróciła do studia nagrań. Zmarła na Manhatanie w 1997.

W 1991 roku została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.

Tyle spamu rozsyła jedna sieć botnet znana pod nazwą Srizbi. Zdaniem analityków Srizbi odpowiada obecnie za połowę niechcianych wiadomości e-mail krążących po Internecie. W skład tej sieci wchodzi ok. 300 tys. komputerów zombie.

Warszawski producent oprogramowania dla operatorów telekomunikacyjnych planuje ekspansję międzynarodową i debiut na rynku NewConnect. Wejście na alternatywny rynek giełdowy zaplanowano na czerwiec br. Wartość emisji akcji wyniesie 3 mln zł.

Firma udostępniła nową, zintegrowaną platformę technologiczną, SAS for Sustainability Management, wspomagającą podejmowanie decyzji dotyczących zrównoważonego rozwoju.

Cyfrowe aparaty fotograficzne to małe komputery, nierzadko kontrolowane przez system operacyjny VxWorks. Okazuje się, że dzięki temu można zmusić je do wykonywania zadań, o których producent wolałby nie informować użytowników - doskonałym przykładem są tu modele Canon PowerShot i zestaw Canon Hacker’s Development Kit.

Prospekt emisyjny spółki zakłada, że środki pozyskane z giełdy wyniosą nawet 12 mln zł. Nowi akcjonariusze obejmą maksymalnie ok. 46% udziałów BPSC. Środki pozyskane z giełdy mają być przeznaczone m.in. na akwizycje i rozwój systemu Impuls 5. Oferta publiczna rozpocznie się 17 maja.

At Microsoft Development Center Copenhagen you will join an international community of software passionates with the expertise and resources to develop cutting-edge software.

Tyle spamu rozsyła jedna sieć botnet znana pod nazwą Srizbi. Zdaniem analityków Srizbi odpowiada obecnie za połowę niechcianych wiadomości e-mail krążących po Internecie. W skład tej sieci wchodzi ok. 300 tys. komputerów zombie.

Międzynarodowa Akademia Sztuki Cyfrowej i Nauki przyznała nagrody twórcom najlepszych stron internetowych. Webby Awards - prestiżowe wyróżnienia nazywane popularnie “Oscarami Internetu” przyznawane są co roku już od dwunastu lat. W tegorocznej edycji konkursu łatwo zauważyć wyraźnych liderów - strony, które uzyskały więcej niż jedno wyróżnienie jury. Konkurentów zdeklasował New York Times, którego serwis online zdobył aż osiem nagród oraz serwis The Onion, nagradzany siedmiokrotnie. Po cztery nagrody zyskały strony PostSecret, National Geograophic i Apple. “Potrójni” zwycięzcy natomiast to You Suck at Photoshop, Flickr, FactCheck.org, BBC, TED.com, ESPN.com oraz CondeNet. Były też i polskie akcenty…

Z analiz Instytutu Globalizacji wynika, że zamknięcie rynku telewizji cyfrowej odbyłoby się ze szkodą dla dotychczasowych klientów i jest niezgodne z prawem wspólnotowym.

Specjalizująca się w badaniu rynku pamięci firma analityczna DRAMeXchange przedstawiła raport dotyczący rynku pamięci NAND w I kwartale tego roku. Wynika z niego, że swoją dominująca pozycję utrzymała korporacja Samsung.

Dla miłośników piłki nożnej firma Vobis przygotowała komputer Vobis Digital VP Q9450 w limitowanej serii EUR08.